มูลนิธิ สุธาสินี น้อยอินทร์ เพื่อเด็กและเยาวชน
February 19th, 2011
ก้าวแห่งการเรียนรู้บทเรียนกับคำว่า “แม่” ที่ไม่ใช่แม่ที่แท้จริงของหนู ๆ แต่เวลาทุกนาทีมันมีค่ากับเด็ก ๆ ตัวน้อย ที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าและมีอนาคตที่สดใสอย่างมีคุณภาพของชีวิตเด็ก ๆ ของบ้านโฮมฮักแห่งนี้ รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ทำให้เรามีความสุขกับการได้ดูแล และมีความรับรู้ว่า เขามีแววตาที่สดใสอยากพบกับผู้ใหญ่ทุกๆ คนที่มาเยี่ยม อยากให้ทุก ๆ คนรับรู้ว่าเด็กอย่างพวกเราโตได้ มีชีวิตเป็นอย่างไร มีความฝันมากมาย แม้ร่างกายจะมีโรค แต่เด็ก ๆ ก็มีจิตใจที่แข็งแรงพร้อมที่จะก้าวดินไปข้างหน้า แม่คร
February 19th, 2011
คนป่วยทุกคนจะรับรู้ว่า ถ้าจมอยู่กับความเจ็บป่วย วิตกกังวลกับกาย ใจจะทุกข์ อย่าห่วงเลย ไม่มีคนป่วยคนไหนหรอกที่อยากปล่อยให้ตนเองหมดหวังต้องปวด ทรมาน และตายอย่างน่าเวทนา ดังนั้นแล้วกระบวนการเรียนรู้จึงสำคัญกับชีวิตทุกชีวิต อะไร? ทำให้คนพิการทางดวงตา จึงมองเห็นแสงสว่างในดวงใจและดำรงชีวิตอย่างมีความสุขได้ และอะไร? ทำให้คนพิการทางกาย จึงสามารถนำพาตนเองไปในที่ต่าง ๆ ได้อย่างเบิกบาน อบอุ่น และเป็นสุข
เช่นเดียวกับโรคร้ายที่เกิดในกาย ถ้าใจยอมจำนน ถ้าโรคร้ายทุก ๆ โรคยอมจำนน ทดท้อ รอคอย ไม่มีความหวังก็จะตายทางจิตใจ ตายทางวิญญาณ ก่อนที่จะตายจริง สำหรับคนบ้านโฮมฮักการเรียนรู้อยู่ร่วมกับชีวิตของตัวเอง โดยไม่พึ่งแพทย์ ตลอดเวลาในทุก ๆ อาการที่เกิด ไม่พึ่งยา แต่พึ่งหัวใจตนเอง หัวใจที่เต็มอิ่มไปด้วยรัก มีชีวิตอยู่เพื่อคนอื่น ความสุขจากการให้คือยาวิเศษที่เยียวยาโรคทุกโรค ให้เจ็บแค่ที่กาย แต่หัวใจเต็มอิ่มที่ได้ทำ ที่ได้ให้ และที่ได้เคลื่อนไหว ในสิ่งที่สามารถกระทำได้ ขอให้เชื่อมั่นว่าความศักดิ์สิทธิ์ ของสิ่งที่เรียกว่าศักดิ์สิทธิ คือการ”ทำงาน” เพื่อผู้อื่นได้พ้นจากทุกข์ หรือสามารถอยู่ร่วมกับทุกข์ได้อย่างเป็น “สุข”
February 19th, 2011
สวัสดีค่ะ หนูชื่อน้องน้ำอบ หนูประทับใจที่บ้านโฮมฮักทำให้หนูมีวันนี้ วันที่หนูได้เรียนหนังสือ และได้อยู่ร่วมกับคนอื่นได้ โดยไม่ต้องคิดว่าตัวเองด้อยกว่าคนอื่น แม่ๆที่อยู่บ้านโฮมฮักหนูมีความรู้สึกว่าเขาเป็นเหมือนแม่ที่แท้จริงของหนู เพราะเขาได้ดูแล อบรมสั่งสอน ทั้งดูแลทางกาย และใจ ให้หนูเป็นคนที่เข้มแข็ง อ่อนโยน และกล้าที่จะเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ และมีความสุข สิ่งที่หนูฝัน ในอนาคต หนูอยากเป็นช่างภาพ เพื่อที่จะได้บันทึกภาพความประทับใจ เหมือนอย่างเช่นที่หนูประทับใจที่นี่ คือบ้านโฮมฮักค่ะ ขอบคุณค่ะ
February 8th, 2011
วันนี้เป็นวันเสาร์ หลังจากพวกหนูรับประทานอาหารเช้ากันแล้วก็มีเสียงตะโกนขึ้นว่า “มาเข้าแถวได้แล้ว” ทุกคนดีใจกับการได้เข้าแถว เลยวิ่งแข่งกันมาเป็นกิจวัตร ในขณะที่ทุกคนเข้าแถว ก็มีไอ้ตัวแสบประจำบ้านวิ่งไล่น้องซุปเปอร์แหมบ เสียงมาว่า ช่วยหนูหน่อยไอ้จูนมันไล่ ทุกคนก็หันมามอง น้องแหมบอย่างตกใจ แล้วแม่ติ๋วก็พูดว่า จูนอย่าทำน้องนะลูก แล้วเจ้าจูนก็อยู่นิ่งอยู่เฉย ๆ ตามคำที่แม่ติ๋วพูด ส่วนน้องแหมบก็เดินเข้าแถวตามบ้านเหมือนเดิม แล้วทุกคนก็หัวเราะกันเฮฮา นี่แหละเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของพวกหนู และที่สำคัญไปกว่านั้นก็เป็นยาวิเศษของแม่ติ๋วอีกอย่างหนึ่งค่ะ
February 8th, 2011
โอ๊ะ…โอ๋… ลูกของ “แม่” แต่ไม่ใช่แม่ของลูก อ้อมกอดแรกที่ได้สัมผัสรู้สึกกลัว และกังวลกับชีวิตของเด็กน้อยคนหนึ่งว่า เราจะรักษาชีวิตเด็กให้รอด หรืออยู่กับเราได้นานแค่ไหน เพราะเริ่มแรกที่เด็กมาตัวเล็กมาก และมีปัญหาสุขภาพ ซึ้งทำให้ฉันต้องดูแลเด็กคนนี้ ต้องใส่ใจดูแลเป็นพิเศษมากกว่าเด็กปกติ ตอนแรกรู้สึกกังวลเพราะต้องดูแลใกล้ชิด ต้องตื่นทุก 6 ชั่วโมง เพื่อให้ยาและต้องตรงเวลาทุกวัน ซึ่งฉันและแม่ทุกคนต้องทำเป็นระยะเวลา 6 เดือน ทุกวันนี้เขามีร่างกายที่แข็งแรงและจิตใจที่สดใสร่าเริงเหมือนเด็กปกติ มันเป็นความภูมิใจที่ไม่สามารถอธิบายได้ ฉันมีความสุขที่ได้ฟูมฟักชีวิตน้อย ๆ และดูเขาค่อย ๆ เติบโตขึ้นไปเรื่อย ๆ มันเป็นความสุขใจที่ไม่ใช่จะมีใครได้ทำง่ายๆ และฉันภูมิใจที่ได้รับโอกาสนั้น
