“อะไรจะเกิดขึ้นถ้าแม่ติ๋วซึ่งเป็นแม่ชีวิตและแม่พระของเด็กๆ เกือบ 200 คน ต้องตายลง” เหตุการณ์นี้เริ่มเข้าใกล้มาทุกทีแล้ว ด้วยอาการลุกลามจากมะเร็งลำไส้ระยะสุดท้ายของเธอ ผู้หญิงที่กำลังใช้ ชีวิตในวาระสุดท้าย..เพื่อคนอื่น ตัวจริงเสียงจริงจากโฆษณาบริษัทประกันชีวิต เพียงแต่ในทีวีปรับเปลี่ยนชื่อให้เธอใหม่ จากติ๋ว…เป็นต้อย

ก่อนหน้านี้ไม่มีใครสนใจเด็ก ไม่มีใครกล้าโอบอุ้มพวกเขา แต่ในตอนนี้ผู้ใหญ่หลายคนเริ่มให้อ้อมกอดกับพวกเขาแล้วค่ะ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนนะคะที่จะเข้ามาเพื่อกอดพวกเขา เพราะยังมีบางกลุ่มคนที่เข้ามาถามแม่ๆ (เจ้าหน้าที่) ว่าเด็กคนไหนเป็นเอดส์บ้าง ชี้ให้ดูหน่อย ซึ่งติ๋วอยากจะขอว่า หากจะมาหาเด็กๆ ก็ขอให้มาด้วยความรัก อย่ามาซ้ำเติม อย่ามาดูพวกเขาด้วยสายตาที่เหยียดหยามเลยค่ะ เพราะเท่าที่พวกเขาเกิดมา เขาก็แย่อยู่แล้ว

เมื่อเธอมาที่โฮมฮัก เธอพบเด็กๆ หัวเราะ วิ่งเล่น สนุกสนาน รับประทานอาหารปกติ เธอได้ตั้งคำถามกับแม่ติ๋วว่า เด็กๆ ป่วยกันทุกคนหรือไม่ เด็กๆ รู้ไหมว่าตนเองมีปัญหาสุขภาพ แล้วทำไมเด็กๆ ถึงแข็งแรง สนุกสนานอยู่ได้

คำตอบของแม่ติ๋วทำให้เธอรู้สึกมีความสุข สบายใจขึ้น และตั้งใจว่ากลับบ้านไปครั้งนี้ เธอพร้อมแล้วที่จะบอกกับสามีและคนในครอบครัว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

เสียงของเด็กๆ เป็นเสมือนยาวิเศษที่สมานหัวใจของผู้ได้อยู่ใกล้ชิดให้เบิกบาน เพียงแค่เีสียงหัวเราะ เสียงวิ่งเล่นที่สนุกสนานของเด็กๆ ก็ทำให้โลกสดใสสว่าง

อยากให้ลองคิดดูว่า ถ้าในแต่ละวัน คุณได้ทำอะไรที่คุณรัก ทำทุกวันก็จะเห็นผลทุกวัน เพียงแค่คิดว่าจะทำให้คนอื่นเป็นสุข เราก็สุข จนนับเป็นคะแนน เป็นมูลค่า เป็นตัวเลขไม่ได้เลยทีเดียว

หลายครั้งหลายครา ที่ต้องตอบคำถามเรื่อง “แรงบันดาลใจ” ซึ่งจริงๆ แล้ว “แรงบันดาลใจ” มันคือพลังแฝง เป็นพลังเงียบที่มีอำนาจ มีเรี่ยวแรง ในการกำหนดบทบาท กำหนดชีวิตให้คนคนหนึ่ง หรือหลายๆ คนกระทำในสิ่งที่ตั้งใจด้วยความมุ่งมั่น ด้วยความเชื่อมั่นและเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข โดยปราศจากข้อกังขาและเงื่อนไขใดๆ