++บ้านโฮมฮัก++ | มูลนิธิ สุธาสินี น้อยอินทร์ เพื่อเด็กและเยาวชน

โอ๊ะ…โอ๋… ลูกของ “แม่” แต่ไม่ใช่แม่ของลูก อ้อมกอดแรกที่ได้สัมผัสรู้สึกกลัว และกังวลกับชีวิตของเด็กน้อยคนหนึ่งว่า  เราจะรักษาชีวิตเด็กให้รอด หรืออยู่กับเราได้นานแค่ไหน  เพราะเริ่มแรกที่เด็กมาตัวเล็กมาก   และมีปัญหาสุขภาพ  ซึ้งทำให้ฉันต้องดูแลเด็กคนนี้    ต้องใส่ใจดูแลเป็นพิเศษมากกว่าเด็กปกติ    ตอนแรกรู้สึกกังวลเพราะต้องดูแลใกล้ชิด  ต้องตื่นทุก 6 ชั่วโมง เพื่อให้ยาและต้องตรงเวลาทุกวัน  ซึ่งฉันและแม่ทุกคนต้องทำเป็นระยะเวลา 6 เดือน  ทุกวันนี้เขามีร่างกายที่แข็งแรงและจิตใจที่สดใสร่าเริงเหมือนเด็กปกติ  มันเป็นความภูมิใจที่ไม่สามารถอธิบายได้  ฉันมีความสุขที่ได้ฟูมฟักชีวิตน้อย ๆ  และดูเขาค่อย ๆ เติบโตขึ้นไปเรื่อย ๆ  มันเป็นความสุขใจที่ไม่ใช่จะมีใครได้ทำง่ายๆ  และฉันภูมิใจที่ได้รับโอกาสนั้น

ชีวิตได้เปลี่ยนแปลงไปมากมาย  กับการที่ได้ก้าวเข้ามาสู่บ้านหลังนี้  บ้านที่เรียกว่าการทำงาน  ซึ่งมันเป็นการทำงานที่แทบจะไม่มีเวลาเป็นของส่วนตัว  จากการที่ต้องจากครอบครัวเล็ก ๆ  ก้าวเดินมาสู่ครอบครัวใหญ่  ครอบครัวที่ต้องการความรัก ความเข้าใจ ต้องการพ่อและแม่  ตำแหน่งแรกที่ฉันได้สัมผัสคือ  “แม่” แม่เป็นคำที่สั้น ๆ   แต่มันมีความหมายมากมายกับชีวิตทุกชีวิต  ทีแรกฉันยังงง ๆ  กับคำนี้  ตั้งคำถามกับตัวเองว่า แม่ต้องทำอย่างไร  ต้องอยู่แบบไหน ต้องรับผิดชอบระไรบ้าง   และต้องให้ความรักกับเขาอย่างไร

การที่จะทำงานที่นี้  มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย  มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้ เราต้องปรับตัวให้เข้ากับทุกๆ  คน  ต้องรู้จักนิสัยของลูกๆ  เพราะลูก ๆ แต่ละคนมีสภาพปัญหา ที่แตกต่างกันไป เด็กบางคนติดโรคร้ายตั้งแต่กำเนิด  บางคนถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง  บางคนถูกล่วงละเมิด  ซึ่งพวกเขาต้องการความรัก ความเข้าใจเป็นอย่างมาก  มาอยู่ที่นี้เรามีหลายชีวิตที่ต้องดูแล มีต้นกล้าที่ต้องคอยประคับประคองให้เติบโตขึ้นมาเป็นกำลังของแผ่นดินต่อไป การที่มาอยู่ที่นี้ทำให้ฉันได้รู้หัวอกของคำว่าแม่ ว่าทำไมแม่ต้องบังคับให้เราทำอย่างนั้น  อย่างนี้  ต้องตื่นแต่เช้ามาทำงาน  คอยบอกคอยสอนให้เราทำตามที่แม่บอกก็เพราะอยากให้เรามีความรับผิดชอบในหน้าที่  ให้เติบโตขึ้นมาเป็นคนมีคุณภาพ  มันก็เหมือนที่ฉันกำลังปฏิบัติอยู่ทุกวันนี้  บางครั้งตัวฉันเองก็มีความรู้สึกท้อแท้  เบื่อหน่าย เหนื่อยล้า  อยากจะกลับบ้าน  แต่เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของลูกๆได้ยินคำว่า”แม่สู้นะ”  แม่อย่าพึ่งทิ้งพวกหนูไป อยู่กับพวกหนูไปนานๆ มันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังมีคนที่ต้องรับผิดชอบอยู่นะ ฉันต้องบอกกับตัวเองว่าอยู่อย่างไรจึงจะมีความสุข  แต่ฉันก็ภูมิใจที่ได้มาทำงานที่นี้  ได้สัมผัสกับชีวิตอีกแง่มุมหนึ่ง ซึ่งฉันคิดว่ามันเป็นประสบการณ์ชีวิตที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

บทสรุปสุดท้ายของแม่ฝึกหัดคนนี้ก็คือ จะพยายามทำหน้าที่ของคำว่า”แม่”ให้ดีที่สุด  เป็นแบบอย่างที่ดีของลูก  เป็นน้องที่น่ารักของพี่ ๆ ที่ทำงาน และจะรักทุกคนในบ้านหลังนี้ตลอดไป

จาก…แม่ฝึกหัด