ปีนี้ฉันอายุ 40 ปีเต็ม ฉันมีลูกสาว 1 คน อายุ 8 ปี
ฉันเป็นสาวหมู่บ้านที่หน้าตาไม่สวย แ่ต่ซื่อและขยัน ฉันไม่ได้ไปทำงานกรุงเทพฯ เหมือนสาวหมู่บ้านคนอื่นๆ ฉันไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลย อาจเป็นเพราะฉันต้องเข้าไร่ในเวลาเช้ามืด และกลับจากไร่ในเวลามืดค่ำแล้วของแต่ละวัน ฉันใช้ชีวิตเช่นนี้ตั้้งแต่จบ ป.6 เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนได้พบรักครั้งแรกในช่วงอายุ 30 ปี
30 ปีที่ผ่านร้อน ผ่านหนาว อยู่กับท้องไร่ ท้องนา ทำให้หญิงซื่ออย่างฉันตัดสินใจแต่งงานกับชายหนุ่มหมู่บ้านเดียวกัน ทั้งที่ยังไม่เคยพบกันมาก่อน โดยมีผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจัดการให้ ด้วยเห็นว่าฉันอายุมากแล้ว ยังเป็นสาวโสด ส่วนฝ่ายชายผ่านการทำงานจากกรุงเทพฯ เก็บเงิน เก็บทอง พร้อมทั้งเลิกกับภรรยามาได้ 1 ปี
ฉันมีความสุขกับการแต่งงานได้ 3 เดือน ฉันเริ่มแพ้ท้อง ฉันคิดว่าครอบครัวฉันจะสมบูรณ์ มีความสุขเสียที ฉันเฝ้าทะนุถนอมความรักของฉัน และลูกในท้องอย่างหวงแหน แต่แล้วเหมือนฟ้าฟาดลงมาที่กลางศีรษะ
ในวันที่ฉันไปฝากครรภ์ เมื่อก่อนถึงกำหนดคลอดไม่กี่วัน คุณหมอบอกฉันว่า ฉันมีเลือดผิดปกติ ฉันมีเชื้อไวรัสเอดส์ ลูกสาวฉันก็ได้รับเชื้อเอดส์จากตัวฉัน ทุกคนในหมู่บ้านมองฉันอย่างดูแคลน รังเกียจฉัน สามีฉันตายจากไป
ทุกวันนี้ตัวฉันและลูกสาวฉันอยู่ที่มูลนิธิ สุธาิสินี น้อยอินทร์ เพื่อเด็กและเยาวชน จังหวัดยโสธร ฉันเริ่มมีความสุขขึ้นจากครอบครัวโฮมฮักที่อยู่กันด้วยความรัก เข้าใจ และต่างแบ่งปันช่วยเหลือกัน
แต่วันใดที่ฉันกลับไปเยี่ยมบ้าน เพื่อดูทรัพย์สินที่มีอยู่ว่าจะจัดการอย่างไรก่อนตาย ฉันก็ยังได้รับการต้อนรับที่เมินเฉย รังเกียจ ดูแคลน
แล้วฉันทำผิดอะไร?
ฉันรักเดียวใจเดียว ซื่อสัตย์ และแต่งงานอย่างถูกต้อง
เมื่อฉันโชคร้าย เหตุใดฉันยังต้องถูกรังเกียจมากกว่าเข้าใจและเห็นใจ
โดย…แม่ 40