++บ้านโฮมฮัก++ | มูลนิธิ สุธาสินี น้อยอินทร์ เพื่อเด็กและเยาวชน

เสียงของเด็กๆ เป็นเสมือนยาวิเศษที่สมานหัวใจของผู้ได้อยู่ใกล้ชิดให้เบิกบาน เพียงแค่เีสียงหัวเราะ เสียงวิ่งเล่นที่สนุกสนานของเด็กๆ ก็ทำให้โลกสดใสสว่าง

อยากให้ลองคิดดูว่า ถ้าในแต่ละวัน คุณได้ทำอะไรที่คุณรัก ทำทุกวันก็จะเห็นผลทุกวัน เพียงแค่คิดว่าจะทำให้คนอื่นเป็นสุข เราก็สุข จนนับเป็นคะแนน เป็นมูลค่า เป็นตัวเลขไม่ได้เลยทีเดียว และสำหรับผู้ที่ป่วย ไม่ว่าจะป่วยกายหรือป่วยใจ อย่าเป็นทุกข์เพราะอาการเจ็บป่วย อย่าเชื่อที่เขาเล่าว่าเป็นโรคนั้นกินนั้นไม่ได้ กินนี้ไม่ได้ หรือทำสิ่งนั้นไม่ได้ ทำสิ่งนี้ไม่ได้ ก็เท่ากับเราตัดโอกาสการเรียนรู้ของความสามารถของอวัยวะในแต่ละส่วน ที่อยู่ภายในร่างกายของเรา อะไรที่กินแล้วรู้สึกเป็นทุกข์ เราก็จะำได้รู้ แล้วก็ไม่กิน อะไรที่ทำได้ ก็ทำต่อไป อะไรที่ทำแล้วเป็นทุกข์ รู้สึกไม่สบาย ก็หยุด

แต่ถ้าเราไม่ลองเรียนรู้ความสามารถของกาย แรงที่มีที่สะสมไว้ก็จะหมดไป เพราะชีวิตมันไม่ได้รับการเติมพลังเลย ไม่ได้ออกกำลังทางกาย ไม่ได้ออกกำลังทางความคิด “จิต” ก็จมจ่อมอยู่กับสิ่งที่เราคิดว่า “มันคือความทุกข์” คือความเศร้าหมอง จมอยู่กับความคิดว่า “ทำไมต้องเกิดกับเรา” เราทำแต่ความดี

ชีวิตมันก็ตายตั้งแต่ยังไม่ตาย

แต่ถ้าเราคิดว่าวันวาน เมื่อวาน มันก็ผ่านไปแล้ว พรุ่งนี้มันก็ยังมาไม่ถึง แล้วเรากลัวอะไรกับวันนี้ ถ้ายังหายใจได้ เดินได้ ขยับตัวได้ อยากทำอะไรก็ทำ เหนื่อยก็พัก ง่วงก็นอน หิวก็กิน ถ้าคิดว่ากินได้ กินเลย อย่ากลัว ถ้ากินแล้วกายมันทุกข์ มันก็จะปฏิเสธทันที

เช่นเดียวกับที่แม่บ้านโฮมฮัก ไม่เคยคิดว่าสิ่งที่ทำคืองาน ที่จะทำให้มีเงิน มีเกียรติ มีชื่อเสียง แต่สิ่งที่กำลังร่วมกันกระทำ มันคือ “ชีวิต” เป็นงานแห่งชีวิตที่จะสร้างคนให้เติบใหญ่อย่างมีคุณภาพ เป็นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาแก่แผ่นดิน เป็นที่พักอาศัยของหมู่นกกาได้มาอาศัย และเป็นดอกเป็นใบ แต่งแต้มสีสันให้ความสวยงามกับโลกใบนี้ เป็นความงดงามในหัวใจเด็กๆ ที่ไม่มีใครสามารถโค่นล้มต้นรักแห่งความดีงามในหัวใจของเด็กๆ ได้ ถ้าเขาเข้มแข็ง…

…จากการได้รับการเลี้ยงดูด้วยรัก

ภาพ: kapook.com

หลายครั้งหลายครา ที่ต้องตอบคำถามเรื่อง “แรงบันดาลใจ” ซึ่งจริงๆ แล้ว “แรงบันดาลใจ” มันคือพลังแฝง เป็นพลังเงียบที่มีอำนาจ มีเรี่ยวแรง ในการกำหนดบทบาท กำหนดชีวิตให้คนคนหนึ่ง หรือหลายๆ คนกระทำในสิ่งที่ตั้งใจด้วยความมุ่งมั่น ด้วยความเชื่อมั่นและเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข โดยปราศจากข้อกังขาและเงื่อนไขใดๆ

อยากจะบอกว่า “ตัวเองไม่ใ่ช่คนดี” และรู้สึกละอายใจทุกครั้ง ที่ถูกมองว่าเป็นคนดี และที่สำคัญ สิ่งที่ตนเองทำนั้น มันไม่ใช่ “งาน” แต่มันเป็นวิถีของชีวิตที่มีทั้งรัก ไม่รัก มีการให้ มีแบ่งปัน มีอภัย มีให้โอกาส

ทั้งที่ เฮ้ย! มันน่านัก ฮึ่ม ฮึ่ม แต่สิ่งเหล่านั้นมันได้หลอมให้คนหลายๆ คน มาอยู่รวมกันเป็นครอบครัวครอบครัวหนึ่งของสังคมไทย ซึ่งมันเป็นการรับผิดชอบต่อชาติต่อแผ่นดิน ในการที่มนุษย์ได้ดูแลรับใช้คนที่ยากลำบากกว่า ก็การศึกษาสอนให้คนเรียนเพื่อไปดูแลรับใช้ เรียนเพื่อรู้ แล้วนำไปใช้ประโยชน์ต่อคนยากจน ต่อคนที่ไม่รู้ คนที่เจ็บป่วยจากปัญหาและภาระ เราเองก็ทำตาม “คำสอนของพ่อ”

แต่สิ่งที่ค้นพบคือ ความสุขอยู่ไม่ไกลจากเราเลย ไม่ต้องไปแสวงหาในที่ใด เพียงรู้จักให้และแบ่งปัน เราจะเห็นความสุขในดวงตาของผู้รับ และความสุขนั้นมันได้ส่งผลสะท้อนในหัวใจผู้ให้มากกว่าผู้ได้รับเสียอีก