ปีนี้ฉันอายุ 40 ปีเต็ม ฉันมีลูกสาว 1 คน อายุ 8 ปี
ฉันเป็นสาวหมู่บ้านที่หน้าตาไม่สวย แ่ต่ซื่อและขยัน ฉันไม่ได้ไปทำงานกรุงเทพฯ เหมือนสาวหมู่บ้านคนอื่นๆ ฉันไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลย อาจเป็นเพราะฉันต้องเข้าไร่ในเวลาเช้ามืด และกลับจากไร่ในเวลามืดค่ำแล้วของแต่ละวัน ฉันใช้ชีวิตเช่นนี้ตั้้งแต่จบ ป.6 เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนได้พบรักครั้งแรกในช่วงอายุ 30 ปี
30 ปีที่ผ่านร้อน ผ่านหนาว อยู่กับท้องไร่ ท้องนา ทำให้หญิงซื่ออย่างฉันตัดสินใจแต่งงานกับชายหนุ่มหมู่บ้านเดียวกัน ทั้งที่ยังไม่เคยพบกันมาก่อน โดยมีผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจัดการให้ ด้วยเห็นว่าฉันอายุมากแล้ว ยังเป็นสาวโสด ส่วนฝ่ายชายผ่านการทำงานจากกรุงเทพฯ เก็บเงิน เก็บทอง พร้อมทั้งเลิกกับภรรยามาได้ 1 ปี
ฉันมีความสุขกับการแต่งงานได้ 3 เดือน ฉันเริ่มแพ้ท้อง ฉันคิดว่าครอบครัวฉันจะสมบูรณ์ มีความสุขเสียที ฉันเฝ้าทะนุถนอมความรักของฉัน และลูกในท้องอย่างหวงแหน แต่แล้วเหมือนฟ้าฟาดลงมาที่กลางศีรษะ
ในวันที่ฉันไปฝากครรภ์ เมื่อก่อนถึงกำหนดคลอดไม่กี่วัน คุณหมอบอกฉันว่า ฉันมีเลือดผิดปกติ ฉันมีเชื้อไวรัสเอดส์ ลูกสาวฉันก็ได้รับเชื้อเอดส์จากตัวฉัน ทุกคนในหมู่บ้านมองฉันอย่างดูแคลน รังเกียจฉัน สามีฉันตายจากไป
ทุกวันนี้ตัวฉันและลูกสาวฉันอยู่ที่มูลนิธิ สุธาิสินี น้อยอินทร์ เพื่อเด็กและเยาวชน จังหวัดยโสธร ฉันเริ่มมีความสุขขึ้นจากครอบครัวโฮมฮักที่อยู่กันด้วยความรัก เข้าใจ และต่างแบ่งปันช่วยเหลือกัน
แต่วันใดที่ฉันกลับไปเยี่ยมบ้าน เพื่อดูทรัพย์สินที่มีอยู่ว่าจะจัดการอย่างไรก่อนตาย ฉันก็ยังได้รับการต้อนรับที่เมินเฉย รังเกียจ ดูแคลน
แล้วฉันทำผิดอะไร?
ฉันรักเดียวใจเดียว ซื่อสัตย์ และแต่งงานอย่างถูกต้อง
เมื่อฉันโชคร้าย เหตุใดฉันยังต้องถูกรังเกียจมากกว่าเข้าใจและเห็นใจ
โดย…แม่ 40
สู้ต่อไปนะค่ะอย่างน้อยก้อเพื่อลูกสาวของคุณ ที่เค้าไม่ได้มีความผิดอะไร ชีวิตของคุณยังมีค่าอย่าไปแคร์หรือรู้สึกแย่กับคนที่เค้าไม่เข้าใจหรือรังเกียจคุณ เพราะความจริงแล้วพวกเค้าต่างหากที่น่ารังเกียจ คนที่ไม่เข้าใจชีวิตและให้โอกาสคนด้วยกันต่างหากคือคนที่ไม่สมควรอยู่ร่วมกับคนในสังคมไม่ใช่คุณหรือลูกสาวของคุณหรือแม้แต่คนอื่นๆที่ติดเชื้อก้อตาม สู้ต่อไปนะค่ะและหวังว่าซักวันคงจะได้มีโอกาสไปเยี่ยมทุกคน (ขอให้มีความสุขและเข้มแข็งกับชีวิตที่เหลืออยู่ทุกวันค่ะ)
อย่าหาเหตุผลต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตเลยค่ะ เพราะคุณจะมีแต่คำว่าทำไม? ใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีความสุขนะคะถ้าต้องการคำตอบว่าทำไม ? ชีวิตดูจะไม่มีทางออกเลยยังมีอีกหลายคนพร้อมจะเป็นกำลังใจให้คุณนะคะ ฉันเป็นคนหนึ่งในนั้นค่ะ
เป็นกำลังใจให้นะคะ อย่าท้อแท้ ทำวันนี้ให้ดีที่สุด
ดูแลลูกด้วยความรัก ความอบอุ่น โอบกอดเขา
ให้ความรัก ทั้งยามทุกข์หรือสุข อ้อมกอด
ของแม่เป็นสิ่งที่เขาปราถนา อ้อมกอดของคุณ
จะทำให้เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีศักยภาพ
ฉันเชื่อในพลังแห่งรักของแม่กับลูกค่ะ
ความผิดผลาดมันเกิดขึ้นได้กับทุกคน สิ่งที่คุณเผชิญอยู่คือสิ่งที่ผิดพลาด จงยิ้มสู้กับมัน สู้กับมัน อย่าท้อแท้
อย่างน้อยดิฉันก็จะค่อยเปงกำลังใจให้ทุกคนนะค่ะ ถาเราสู้กับมันเราก็จะผ่านเรื่องนี้ไปได้ด้วยดีนะ
คุณต้องป็นตัวอย่างที่ดีให้กะลูกของคุณ เด็กจะเติบโตพร้อมกับความรัก ความจริงก็อยากไปหานะค่ะ แต่ไม่มีโอกาส อย่างน้อยกะมีคนเปงกำลังใจให้นะค่ะ
ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่ ชีวิตของเราค้นพบสิ่งที่เป็นประโยชน์สูงสุดกับมนุษย์
ได้เสมอนะครับ อยากให้พี่ลองศึกษาธรรมะและทำชีวิตใหม่จากวันนี้ให้เป็นวันที่
ดีที่สุดได้ ลองดูนะครับมีตัวอย่างบางส่วน
http://www.dungtrin.net/multimedia/7months.html
อย่าคิดว่าเราทุกข์อยู่คนเดียวนะมีคนจำนวนมากเห็นใจคุณมากๆ
เมื่อก่อนคนมักกลัวโรคดังกล่าวเพราะคนไทยยังขาดความรู้ความเข้าใจ แต่ปัจจุบันนี้ คิดว่าคนไทยเริ่มมีความรู้มากขึ้นจากการดูโทรทัศน์และรับรู้ข้อมูลข่าวสารทั่วไป ดังนั้น ปัจจุบันคนป่วยจำนวนมากจึงทำงานและมีกิจกรรมต่าง ๆ ในสังคมเป็นเรื่องปกติ เช่นเดียวกับคนแถวบ้านดิฉันพี่เขาก็เป็นแต่พี่เขาก็มีชีวิตอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ อาจเป็นเพราะพี่เขามีกำลังใจที่ดี และอยากจะอยู่กับลูกชายที่น่ารักของเขา..ซึ่งยังต้องกาความรักจากแม่ ดังนั้น จึงอยากขอเป็นกำลังใจให้พี่สู้ต่อไปนะคะ..เพื่อจะได้อยู่กับลูกนาน ๆ อีกอย่างเดี๋ยวนี้วิวิฒนาการทางการแพทย์เก่ง แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือกำลังใจของพี่เองต้องเข้มแข้งและรู้จักการปล่อยวางกับชีวิตอย่าสนใจคำพูดของคนอื่นที่จะทำให้เราไม่สบายใจนะคะ
ทำใจให้แข็ง อย่าหันไปดูเรื่องหนหลังที่ผ่านไปแล้ว ใช้ชีวิตทุกวินาทีที่มีอยู่เพื่อลูก
ขอพระคุ้มครอง
คุณ…แม่40 คะ คุณไม่ผิดหรอกค่ะ ชีวิตก็อยางนี้หล่ะค่ะ ไม่มีไครเลือกเกิดได้ แต่เลือกที่จะอยู่ได้ อยู่อย่างไรให้มีความสุขได้พอควร ให้เหมาะสมกับสภาพของเราในปัจจุบัน อย่าไปสนหรือแคร์อะไรมากมายกับคนที่เขาไม่เข้าใจเรา ความจริงเขาอาจจะทุกกว่าเราชึ่งมีในรูปแบบอื่นๆ ใส่ใจมากก็มีแต่สร้างความเศร้าหมองหบั่นทอนสุขภาพตัวเองเพิ่มขึ้น แต่จงอยู่กับคนที่รักและเข้าใจคุณ แคร์ความรู้สึกของเขาด้วยการดูแลตัวเองให้มีความสุข แปลความทุกให้เป็นพลังมหาศาล เป็นภูมิคุ้มกันไปในตัวเพื่อต่อสู้กับโรคภัยใข้เจ็บ ความรักของแม่ที่สร้างพลังขึ้นในตัว คือยาวิเศษค่ะ อยู่เพื่อลูกที่คุณรัก คุณยังมีเพื่อนอีกมากมายที่เข้าใจและเห็นใจคุณ รวมทั้งตัวดิฉันค่ะ สัญญาปีหน้ากลับไปเยี่ยมบ้านจะไปหาเด็กๆ ไปเยี่ยมไปคุยเป็นเพื่อนกับคุณค่ะ คุณ…แม่40 เข็มแข็งนะคะ
อย่าเพิ่งท้อนะค่ะ เปนกำลังใจให้
อย่ามองกลับไปดูอดีตที่ผ่านมา และอย่าเพิ่งมองอนาคตที่ยังไม่ผ่านไป อยากให้พี่อยู่กับปัจจุบัน
มองดูลูกน่ารักเล็ก ๆ อยู่กับเค้าอย่างมีความสุข ดีกว่า ทำปัจจุบันให้ดีที่สุดนะคะ เป็นกำลังใจให้พี่สู้ค่ะ
คุณไม่ใช่คนที่น่ารังเกียจเลยค่ะ แต่เป็นคนที่น่ายกย่องที่สุดที่สามารถทำสิ่งเหล่านี้ได้โดยให้โอกาสกับชีวิตเด็กๆ มากมาย คนอื่นๆ ที่เค้าสมบูรณ์พร้อมและมีโอกาสทางสังคมยังไม่มีใจทำได้เช่นคุณ เป็นความชื่นชมจากใจและขอเป็นกำลังใจต่อสู้กับโรคร้ายนะคะ ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองค่ะ
เรียน คุณสุธาสินี น้อยอินทร์
คุณสุธาสินี ผมจะเป็นคนใหม่ในวงการสังคมสงเคราะห์ที่ไม่มีใคร่รู้จักเลย แต่มีข่าวแจ้งให้ท่านและทุกคนที่
มูลนิธิโฮมฮักได้ทราบ ขณะนี้ผมได้รับการติดต่อจากชาวมาเลเซียอยากให้ผมสามารถนำเงินของเขาไปช่วย
เหลือเด็กกำพร้าและในส่วนอื่นๆ ซึ่งผมไม่สามารถที่ให้ข้อที่จะเป็นประโยชน์กับทางมาเลเซียได้ จึงขอทราบ
รายละเอียดที่พอจะเป็นข้อมูลเบื้องต้นดังนี้
1. จำนวนเด็กที่เป็นเด็กกำพร้ามีทั้งหมดเท่าใด
2. จำนวนเด็กที่เป็นเด็กกำพร้าที่ติดเชื้อ HIV มีอยู่เท่าใด
3. ค่าใช้จ่ายสำหรับเด็กต่อวันประมาณเท่าใด
4. เจ้าหน้าที่ที่ดูแลเด็กมีเท่าใดและค่าใช้จ่ายสำหรับเจ้าหน้าที่ที่ดูแลเด็ก
5. ค่ารักษาพยาบาลที่จ่ายให้กับเด็กประมาณเท่าใด
ในส่วนที่ผมแจ้งมานี้ผมจะได้ส่งไปที่มาเลเซีย ซึ่งอาจจะช้าบ้างแต่ถ้าได้มามันเป็นกำลังใจให้กับผู้ทำงานและ
ผมพร้อมกับผู้ที่บริจาคมาให้เรา และเข้าก็จะได้รู้สิ่งที่ท่านทำอยู่นั้นสูงเกินกว่าที่คนอื่นเขาจะทำได้กัน อีก
ประการ ท่านที่จะบริจาคมาให้นี้มีส่วนที่เหมือนท่านอีกคือท่านเป็นโรคกำลังที่จะเข้าผ่าตัดในโรงพยาบาลที่
มาเลเซีย ให้ติดต่อกลับไป ที่ E-mail: are-hr@hotmail.com
ท้ายที่สุดนี้ ผมของท่านและทุกคนที่อยู่ในมูลนิธิโฮมฮักจะมีความสุขและสุขภาพแข็งแรงตลอดไป
ผม ณัษฐพงษ์ พงษ์ไธสง
คุณณัษฐพงษ์ครับ ผมแนะนำให้คุณติดต่อไปที่บ้านโฮมฮักโดยตรงเลยครับ เพราะข้อมูลดังกล่าวค่อนข้างละเอียด เหมาะที่จะคุยโดยตรงกับเจ้าหน้าที่ของมูลนิธิเลยครับ ส่วนเบอร์โทรติดต่อ ดูได้ที่เมนู “ติดต่อ” ครับ
ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ ครับ เป็นคุณแม่ที่น่ายกย่องมาก ๆ จงสู้ต่อไปนะครับ จงมีชีวิตของเราให้อยู่อย่างมีประโยชน์ต่อสังคมและโลกใบนี้ ยังมีเรื่องราวดี ๆ และสวยงามอีกมากให้ค้นหาและทำมัน และที่มากไปกว่านั้น อยากให้คุณแม่รู้ไว้เสมอว่า ยังมีพวกเราอีกหลาย ๆ คนคอยให้กำลังใจนะครับ อาจมีบ้างที่เค้าไม่เข้าใจและอาจรู้สึกอย่างนั้นกับเราแต่คงเป็นส่วนน้อยครับ เป็นเพราะเค้ายังขาดความรู้หรือความเข้าใจที่ถูกต้อง ไม่ใช่ความผิดของพวกเค้าเหล่านั้น ให้อภัยเค้านะครับ การให้อภัยจะชนะการให้ทั้งปวง จิตใจเราจะสงบและยกระดับสูงขึ้นนะครับ
” จริงๆผมเป็นคนยโสธรตั้งแต่เกิด..แต่ต้องไปเรียนต่อและพอจบการศึกษาก็ต้องทำงานต่างจังหวัดตะลอนๆซะทั่วประเทศนาน..นานมากพอสมควร จริงๆผมก็ชอบทำบุญเหมือนกับชาวพุทธศาสนิกชนชาวไทยทุกๆคนเหมือนกันและได้อ่านและดูผ่านทางสื่อต่างๆ เรื่องบ้านโฮมฮัก และแม่ติ๋วของลูกๆแห่งบ้านโฮมฮัก พอสมควรก็ตั้งใจว่าสักว้นเราคงมีโอกาศที่จะไปทำอะไรเพื่อบ้านเกิดเมืองนอน( รวมทั้งได้ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ในวัยที่ท่านแก่เฒ่าด้วย ) ของตัวเองบ้างไม่มากก็น้อย…และวันนี้ผมมีโอกาศนั้นแล้ว( บริษัทได้ย้ายผมมาที่บ้านแล้ว..ครับ..ยโสธร)…และวันนี้เป็นวันที่ผมจะเริ่ม..สานฝันและความตั้งใจนั้น..ถึงแม้จะเป็นชิ้นส่วนของฟันเฟืองตัวเล็กๆที่จะคอยผลักดัน..บ้านโฮมฮัก..ให้คงอยู่ตลอดไป..แล้วหลังจากกลับจากไปเยี่ยม..บ้านแม่ติ๋วแล้วจะกลับมาเล่าให้ฟังนะ..ครับ..( จากสำนึกรักบ้านเกิด..หนุ่มเมืองยส..12 )
ขอให้แม่ติ๋วสู้ต่อไปนะคะจะเป็นกำลังใจให้คะ
สู้ต่อไปนะค่ะ ป้าติ๋ว หลานบุ้ง เปน
กำลังใจให้ค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะ
ค่ะ แต่ญาติพี่น้อง ปู่กวี ไม่เคย รังเกียจ
ป้าหรอกค่ะ แต่อยากจะเจอป้าด้วยซ้ำไป
รักแหละคิดถึงป้า นะค่ะ จากน้อยอินทร์ ค่ะ
เข้ามาเป็นกำลังใจให้ค่ะ อย่าท้อนะคะ สู้สู้สู้ ค้าาาา
ผมอ่านประมัติของคุณน้าแล้ว (นิดเดียว เพราะผมขี้เกียจอ่าน) ผมเข้ามาเวปนี้เพื่อมาทำงานวิชาแนะแนว
ที่คุณครูสั่งให้มาเปิดเน็ตดูอ่ะครับ ไปนะครับ
ขอเป็นกำลังใจให้คะ ช่วงเวลาที่เหลืออยู่อาจจะยาวหรือสั้นขอให้มีความสุขนะคะ ก้าวข้ามสิ่งนั้นไปคะ
พรุ่งนี้ต้องมีวันดีๆคะ
สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ ต้องเป็นหัวใจที่เข้มแข็งนะคะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นขอนะคะ ขอแค่ใจอย่าท้อ ไปฝึกวิปัสสนากรรมฐานก็ดีนะ แนะนำค่ะ^^