ภาพ: kapook.com
หลายครั้งหลายครา ที่ต้องตอบคำถามเรื่อง “แรงบันดาลใจ” ซึ่งจริงๆ แล้ว “แรงบันดาลใจ” มันคือพลังแฝง เป็นพลังเงียบที่มีอำนาจ มีเรี่ยวแรง ในการกำหนดบทบาท กำหนดชีวิตให้คนคนหนึ่ง หรือหลายๆ คนกระทำในสิ่งที่ตั้งใจด้วยความมุ่งมั่น ด้วยความเชื่อมั่นและเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข โดยปราศจากข้อกังขาและเงื่อนไขใดๆ
อยากจะบอกว่า “ตัวเองไม่ใ่ช่คนดี” และรู้สึกละอายใจทุกครั้ง ที่ถูกมองว่าเป็นคนดี และที่สำคัญ สิ่งที่ตนเองทำนั้น มันไม่ใช่ “งาน” แต่มันเป็นวิถีของชีวิตที่มีทั้งรัก ไม่รัก มีการให้ มีแบ่งปัน มีอภัย มีให้โอกาส
ทั้งที่ เฮ้ย! มันน่านัก ฮึ่ม ฮึ่ม แต่สิ่งเหล่านั้นมันได้หลอมให้คนหลายๆ คน มาอยู่รวมกันเป็นครอบครัวครอบครัวหนึ่งของสังคมไทย ซึ่งมันเป็นการรับผิดชอบต่อชาติต่อแผ่นดิน ในการที่มนุษย์ได้ดูแลรับใช้คนที่ยากลำบากกว่า ก็การศึกษาสอนให้คนเรียนเพื่อไปดูแลรับใช้ เรียนเพื่อรู้ แล้วนำไปใช้ประโยชน์ต่อคนยากจน ต่อคนที่ไม่รู้ คนที่เจ็บป่วยจากปัญหาและภาระ เราเองก็ทำตาม “คำสอนของพ่อ”
แต่สิ่งที่ค้นพบคือ ความสุขอยู่ไม่ไกลจากเราเลย ไม่ต้องไปแสวงหาในที่ใด เพียงรู้จักให้และแบ่งปัน เราจะเห็นความสุขในดวงตาของผู้รับ และความสุขนั้นมันได้ส่งผลสะท้อนในหัวใจผู้ให้มากกว่าผู้ได้รับเสียอีก